خدا حافظ ای درد ها  رنجها  

بنام فقط او

 السلام علک یا مولا یا صاحب الزمان             

  بروزگار دیرینه تصورمی کردم "  وقتی از دنیای فانی رخت   بندم "کوله بارم خالیست "ودستم از مزرعه دنیا تهیست "وسالیان متمادی این المی بدلم وباری بدوشم بود  "  فی الحال طالبم ازین  دنیا که رخ گیرم"  تهی دست  میرم "  چه انکه  رفتن با دست تهی " بمراتب به از دست پری " بحقیقت محبوب در پی انست " ما از خود تهی شویم " تا همه هستی ما اوشود"دریغ یک عمر دویدم تا کوله بارم پر شود " غافل از اینکه باید تهی میشد  " 

حبیبی نیستی را روزیم کن

 به کفرم برده است نیرنگ هستی  

                                                                         خشوع وهم عقاب و هم ثوابم

                                                                          جدا افکند دل  از الله هســـــــتی

همه هستی من باد هوی شد

هوا پرکرده است این تنگ هستی

                                                                    تهی کن دست من ازاینکه هستم

                                                                   به نیستی کن تو هستم ماه هســــــتی

به فانی در خودت بنما بقایم

فنا شد هستی ام با ننگ هستی

                                                                 به بد مستی گذشت این جان هستی  

                                                                  تو مست خود کنم ای شاه هســـــتی

تو بیرنگم کن ای الوان خوشرنگ

که بد دیدم من از این رنگ هستی

                                                                    به گوشه چشم تو من هست گردم

                                                                      به هستم کن به یک نگاه هستی 

هر آنچه کرده ام از خیر و زشر  

سعادت گم شد اندر چنگ هستی

 احدی نتواند متصور شود جانبازانیکه بدوران جنگ معلول شدند چه لذتی از نقصشان می برند ومن  ۲۶سال روزگارم بخوشی وشعف بگذشت "  اینهفته به اطاق عمل که برایم تجویز شده میروم"  دوستان دعا کنند هرآنچه خیر است همان شود " یا علی

 خدا حافظ  

  ۱۵/ ۹ / ۱۳۸۵                                          گلزار شهدا

چند روز پیش به زیارت قبر سهرا ب سپهری شده بودم " وروی سنگ قبرش شعر معروفش را حک نموده بودن که( برسر قبرم اگر می ایید ..........نرم واهسته قدم بردارید..........که مبادا ........                         انروز عصر مورخه  ۱۵/ ۹ /۱۳۸۵  بعد از مدتها دوری" سری  به  گلزار شهدا زدم  واز دوستان ویاران قدیمی  گله ها کردم  وتک بیت زیر را سرودم " وقتی از گلزار برگشتم خود نبودم " 

برسر قبر من اصلا مگذارید  سنگی        

                                           که دلم سنگ شد از بیکسی ودلتنگی

السلام علیک یا مولی یا امیر المومنین  یا علی

بدوران شباب وعهد ماضی " به کردستان گذاردم فصل سر بازی "  به مسجدی در بوکان " دراویش دیدم علی گویان"  به دفی در دست " بدور حلقه ای بنشست " بنواختند و خواندند" وعلی علی بزبان راندند "  زمان بگذشت از یک ساعت  "  ومدام علی گفتن به یک حالت "همه همدوش می گفتند " با علی علی دل  می سفتند  "  بعد از ان ز هوش می رفتند " می نمودند  افعال عجیب" که برایم بود بسی قریب"  صد دریغ و هزار افسوسم "  که نفهمیدم حال آنروزم " که چه سریست در علی گفتن " وه چه رازیست در علی جستن " حال که بدورن کهولتم "  نام مولا داده دولتم "  دولت سرای سعادت " علی سرودن است به عنایت"

 در بند خود گشتم حقیر " بگشا تو بند از این اسیر 

                                 ما  را علی شاه  و امیر "  بگشا تو بند از این اسیر 

دلبر تویی " شاهم تویی "  مولا و سالارم تویی 

                              غم کرده روحم را عسیر    " بگشا تو بند از این اسیر 

گفتی که مانی گر بغم  "  بگشایمت از دل الم 

                                    زلفی فتاده  بر دلم    " بگشا تو بند از این اسیر

ما را نباشد جز تو کس " تنها  شدم در این قفس  

                                            تنها تویی فریاد رس " بگشا تو بند از این اسیر

 در دام خود پژمرده ام" از بی کسی افسر ده ام

                                          باده ز مهرت خورده ام " بگشا تو بند از این اسیر 

مد ح علی گویم فقط " من از علی جویم مدد 

                                       صد باره می گویم علی " بگشا تو بند از این اسیر 

با شد علی تاج سرم "  شوقی نهاد ه بر دلم

                                               کم گو سعادت از الم " بگشا تو بند از این اسیر 

تابستان    ۱۳۶۲

السلام علیک یا مولا یا صاحب الزمان

  انانکه هوای جبهه استشمام کردند  "   معلول شدن عاملی نبود کز جبهه بازگردند  "  چه بسیار جوانهایی که پس ازقطع دست وپا  به جبهه باز گشتند"  ومن نیز هم "  اشعار ذیل سروده دوران نقاهتم  بعد از مجروح  شدن است " وابیاتی را نیز بعد از باز گشت دوباره به جبهه نوشتم   ومقداری نیز فی الحال اضافه کردم  "

 محبوب دلم بنگر " من واله یارانم   

                                                                  از غربتشان اینک " آشفته وحیرانم

دوشین بخواب دیدم " یاران همه در سنگر  

                                                  بنشسته همه مسرور " وین گوشه ای پژمانم 

یاران همگی گفتند با ما نشوی همراه ؟ 

                                                              گفتم که دلم خواهد افسوس  که نتوانم

از خواب شبم اینک " افسرده وغمگینم 

                                                       بر سر چه رود دیگر " خود هیچ نمی دانم

هر لحظه دلم گوید" بر خیز به پیمان شو 

                                                           صد حیف تنم معلول " افتاده واحزانم

در شام سحرگاهان " در دوری آن یاران    

                                                                    هیچ ماه نمی بیند " این گریه پنهانم

از قافله شان دورم " افسرده ومهجورم            

                                                                 خواهم که شوم روز ی همراه رفیقانم

هر بار  دلم خواهد فانی شود اندر او         

                                                                          لیکن نتوانم شد با این دل ویرانم

دریاب خداوندا " این دیده شده دریا 

                                                                             تا یاد شهیدانم  از دیده بگریانم

 در بند علی هستم"و ز ساغر او مستم   

ای  ساقی آن کوثر" بر ابر دلم بنگر

                                                                           آیینه نما دلرا فی الحال بزندانم

ای منجی این عالم  "خوفی زده بر حالم 

                                                           عشق تو کشید ما را " در دشت وبیابانم

من سالک تو هستم " یک رهرو بد مستم 

                                                                               در بند منیتها  زایل شده ایمانم

با دیده تر  گویم حال دل زار   دل      

                                                                      از نقل دلم ای دل امروز پشیمانم

آلوده بدامانم     "  دل بی سروسامانم

                                                                  از توبه صد باره "ای دوست گریزانم 

  از بخت نکوی من دل سوی تو برگشته  

                                                               چون آمده در گلزار " در نزد شهیدانم

اکنون دگر حالا " دل آمده در اینجا "  

                                                                       از آمدنم  ساقی " هر لحظه بشادانم  

آن دم که براه دوست " پرواز کند جانم 

                                                                  آن لحظه تو میدانی ای دوست بخندانم

گفتند سعادت را دیگر نبود پایی     

                                                              گر پا برهت دادم " از کرده چو شادانم  

السلام علیک یا مولا یا صاحب الزما ن  

کار پاکان را قیاس از خود مگیر            گر چه ماند در نبشتن شیر وشیر

این خورد گردد پلیدی زو جدا                 آن خورد گردد همه نور خدا

دریغ و دوصد افسوس " که در بند خویشیم محبوس "  خود سیر کنیم بوادی ضلالت" و دگران     پند دهیم به هدایت"   خود به نصیحت محتاجتر "   واز نصیحت دگران بخود بیزار تر "خود         بدرون  عین منکریم "  ولی دگران را بره معروف می بریم"  رطب خورده منع رطب کی کند "     الهی دست ما از هدایت کوتاه " ودست تو بلند برای بخشش گناه "  الهی عاجز از توبه نصوحیم  " چرا که  وامانده از شراب  صبوحیم " 

سعادت دارد از ساقی خجالت " برنجم  در ضلالت

                                      تهی عرفانم از نور جلالت "   که غرقم در جهالت

جدا کردم ره از پیر طریقت " ندیدم من حقیقت

                                       تواجد گشته ام در این شریعت " امان از این بطالت

حجابی بسته بر چشمم بغایت "  بجانم کن عنایت  

                                           دلم را کن منور با نگاهت " که دل گردد سلامت

به حلقه ره ندارم  مست  خوابم " براهی در سرابم

                                           دلی بیزار دارم ا زثوابم           " ندارد  دل حلاوت

بود پیر من ان ساقی کوثر  " بنازم شیر خیبر

                                              بغیر از او ندارد سینه  دلبر  "  علی شاه  ولایت

حرییت رفته در بند منییت "  امان ازین د نیت

                                            مریدان  ره ندارند بر طریقت " همه خام  دلالت

مرید  و هم مراد مغلوب نامند "   نه صیاد ونه دامند

                                          صداقت هم ندارند مرد شامند "همه در بند حالت  

حریف بزم رندانی  سعادت " دگر کم گو روایت

                                         نداری دیده در راه هدایت  "  تو گم کردی علامت  

السلام علیک یا مولا یا صاحب الزمان

 یادم نرفته در تظاهرات علیه سلطنت پهلوی یکی از شعار ها واهدافمان بود که با پیروزی انقلاب حکومت عدل علی مستقر وعدالت در بطن ومتن این حکومت به فعل  آید" نه به قیل وقال زاید . وامروز هرجند فریاد عدالت خواهی نرخ روز است وهرکس به ایده خود ساز عدالت کوک یا بدین نام رقصد " ولی تحقیقا "همه معترفند که عدالت علی را امروز نه کس توان اجرا ونه بشری تاب تحمل ان دارد " وجز علی قاصر از انجام وتحمل انیم "چه انکه علی هیچ وقت عدالت وحقیقت را فدای مصلت نکرد " فرق علی به عدالتش دو نیم شد "  واو وما این فرق است  "

دوشین بیاد مرتضی " درکنج چشمم آب شد

                                               با ذکر مولا یا علی  "  این دیده اندر خواب شد

 هر دم که میگفتم علی " رقصی گرفت جان ودلم

                                             با  جلو ه ای از لطف او  " این سینه در ناب شد  

هرسالکی جز تو علی کی باشد او را  مهتری

                                                    با هر علی گویان من "جان والم بی تاب شد

 راه سعادت ای علی در مشی تو شد منجلی

                                              با فزت رب الکعبه ات طربی دران محراب شد

آندم که شمشیر عدو   فرق حقیقت را شکافت

                                                  حق وعدالت با علی در خاک رفت و قاب شد

السلام علیک یا حبیبی یا مولا یا صاحب الزمان

 رسول خدا فرمودند:سوگند به خدا،اگر نبود اين كه گروهى از امت من تو را ( ای علی ) مثل نصارا كه عيسى را به خدايى اشتباه گرفتند،غلو كنند،در مورد فضايل و مناقب تو مطالبى مى‏گفتم،كه تمام مسلمانان خاك زير پاى تو را توتياى چشم خود مى‏كردند.

سال گذشته دل وتن  به زیارت مولا علی مشرف شد "  همانجا بود که خفی کردن مهر ش وفعل تقیه در     نظرم مز خرف شد "وزان روز بعد وجودم دوصد چندان مملو از عشق مولاست"واگر کفر نبود"             می سرودم که علی برایم خداست " ولی مگر این دو از هم جداست ؟ دوبیتی زیر با سرشک سردم"         وبا دل پر دردم"  هدیه علی بو تراب کردم  "

 بی تاب  توام بگیر تابم  " ای دوست خرابم 

                                  از ساغر تو برفته خوابم " ای دوست بخوابم 

آنقدر نفس زنم که روزی " در خانه دل رخم بسوزی 

                                   من وصل به موی بو ترابم " ای دوست سرابم  

السلام علیک یا صاحب الزمان       

 مولانا فرماید :

تو مگو ما را بران شه بار نیست                                              با کریمان کار ها دشوار نیست   حبیبی :   با تو نجوا گر کنم  "  از خوشی مستم "  وگر خموش گردم  "  از نا امیدی خستم" اگر رهایم کنی " در ید دون شکستم"  گر نگهم کنی" از غم رستم "  نیک دانی  در بند قفسم  "  نه با کسم نه بی کسم "   نه همنفس " نه هم جرس " تنها وبی قرارم "  ولی نه درون  ونه برون قفسم " بگیر دستم که بی کسم "                                                                                                        

 گلی تنها تر از  تو من ندیدم    "  تویی که دلربایی          

                                      بهر جا وصف رویت راشنیدم "  گلی از کبریایی

به پهلو هر گلی صد خار دارد "دلی بس زار دارد  

                                      گل بی خار چون تو کس ندیده "پر از مهر وصفایی 

همه مشتاق دیدار تو هستیم " ولی بی باده مستیم   

                                           بفعل بد دل گل راشکستیم " گل نرگس کجایی؟ 

همه ازعطر  روی گل بگوییم " ولی گل را نبوییم 

                            به حرمان راه دیگر را بپو ییم  "   بده ما را  رهایی

 شراب عشق تو هرکس که نوشد " دل از غیرتو پوشد 

                       بده از جام خود ای گل شرابی " که دل گیرد جلایی

مکر ر از و فای تو سرایم "  ولی خود بی  و فایم  

                              بکا مم جر عه ای ده از وفایت "  که بحری از وفایی

مدام از مهر او گویی سعادت " رها کن این حکایت 

                            ندارد گفته ات دیگر صداقت  " به گل کردی جفایی

السلام علیک یا مولا  یا صاحب الزمان

مولا نا فرماید :

بی تو ما را بر فلک تاریکیست                                         با تو ما را این فلک تاری کیست               آب در کشتی هلاک کشتی است                                            آب اندر زیر کشتی پشتی است

حبیبا : طلب کردنت از توان ما دور  " وچشممان از ندیدنت سوت و کور " ودل در هوای تو غریب و رنجور " ودر ید دون تو اسیر "چو مور " وبه افعال  دون حقیر " بزور " ناجی ما فقط تویی بسوی نور  .        سعادت" سراید به عنایتت "  وامگذار از هدایتت "   درین دنیای وانفسا "   آنی به خودمان وا مگذار .      

دردام تو ای حبیب اسیرم " بگذار که دامنت بگیرم

                             ایندل به هوای تو زند پر "شادم به هوای تو بمیرم

گر یک نظری بدل نمایی" گیرد دل من بخود جلایی

                            با یاد تو سر بلند ومستم"بی یاد توام بسی حقیرم  

السلام علیک یا مولا یا صاحب الزمان

مولانا فرماید :      اینکه گویی این کنم یا آن کنم .................خود نشان اختیار است ای صنم                   وقتی درون  نگرم "  وافعا ل خیر وشر مرور کنم " در انجام دادن و ندادنش اختیاری نبود "   به سیئات نگرم " یقینم حاصل که دلم به انجامش نا خشنود  "  و بیزارومنزجر از انجامش " و من بیزار از گنه چرا مرتکب ؟ و چرا انجامش از قدرتم خارج  "  وقتی به حسنات و خوبیها  نگرم "  باز خود را ناتوان از انجامش می بینم  ولی انجام داد ه ام " یقینم حاصل است که خود هیچم"  وهرز در بند خود پیچم" هر چه هست اوست /  او گر نگاهمان کند " به ره خیرمان کشد "  وگر رویی بر گرداند "شر دامنمان گیرد " حبیبا نگه از ما بر ندار "  که ما ناتوانیم و نزار " هرچه هست تویی وبس" ای همه کس " بفریاد رس"

نمی خواهی کنی جانا نگاهم " چرا کردی خرابم ؟

                                نبینی  گر  درون پر ز   آهم    " ببین چشم پر آبم

تو دادی درد واینک ده شفایم " که مجنون سویت آیم

                               گدایت هستم  و تو نیز شاهم " رها کن از سرابم

السلام علیک یا مولا یا صاحب الزمان

 مرسوم گشته که باید معتاد را بچشم بیما ر نگریست " چرا که او نخواهد  در بند  اسیر باشد "  وخودازینکه  قفس تنش در بند اعتیاد  محبوس است آگاهست  ولی توان گشودن  بند ها ی اسارتش نیست " از بند اعتیاد رها شدن مشکل است " ولی مضاعف مشکل تر از قفس تن واز خود جدا شدنست "    از اسارت خویش در بند  خود آگه و بینایم " ولی توان رهایی ازبند منیت  وخود نیست "                   چه نیک مولا  فرمود  :      من عرف نفس فقد عرف ربه "                                                     حبیبا : نیست" توان رها شدن از بند خویشم " ونیست " به گشودن از بندم احدی در پس و پیشم  "            رهایی ام بدست تست  " تویی که  خوب می شناسمت " و دوست دارمت .

خلاصم کن زبند خود " که خود در بند خود گیرم

                                     منیت کرده دل پیرم "  بدرد  خود زمین  گیرم

نه  راهی پیش رو دارم" نه امیدی به خو د دارم

                                    نه دل در بند خود دارم " ازین دل نیز دلگیرم  

السلام علیک یا حبیبی یا مولا یا صاحب الزمان

لختی پیش " وقتی وبلاگم را گشودم " وسروده بیا دردم شفا کن را مرور می کردم " وبه مصرع

بجز تو از همه کس دل بریدم "به عهد خود وفا کن"                          رسیدم "  دل شکست و گونه ام از سرشکم نمناک گشت " افی به خویش زدم واز عدم صدق گفتارم " ازمولا طلب بخشش کردم " ودوبیتی زیر را  در جواب همان مصرع سرودم " باشد که مولا به صدق وجودش صادقم گرداند .

گفتم که جز تو ای حبیب "  من دل بریدم از همه

                                    گفتم که غیر از روی تو" رویی کشیدم از همه

لیکن تو دانی ودلم " صدقی ندارد گفته ام 

                                         با دون تو هم محفلم " مهری ندیدم از همه

السلام علیک یا مولا یا صاحب الزمان

سال نو شد وتازه " ولی کوک دل من ناسازه " با اینکه قریب یکروز از عید بگذرد " ولی  ساز دلم فالش می نوازد " هرچند نباید فراموشم گردد که نا امیدی دوچندان خطاست" ودست من برای گرفتن دوست کوتاست" ولی دست حبیب برای دستگیر یم " دوصد  چندان بلند  . حبیبی به بلندای قامتت وبه کرامت دستت " دستم گیر  .  

به عالم دلبری چون تو ندیدم    "  دلم را با صفا کن

                            زهرکس وصف رویت را شنیدم "  بیا دردم شفا کن

به زیبایی و خوشرویی    "  نداری مثل ومانندی  

                         رخت را جلوه ای از گل کشیدم " برون رخ از خفا کن

 برون شو از  پس پرده  "  به از ماه  شب چارده

                            بجز تو از همه کس دل بریدم "به عهد خود وفا کن

تهی دست و تهی جامم  " هنوز در مهر تو خامم

                              سعادت نامم و رویش ندیدم  " رهم را  مصطفا کن

السلام علیک یا حبیبی یا صاحب الزمان

عصر جمعه   " گاها"  مکدر و دلگیر که می شوم  . جز زمزمه نام مولا ارامم نمی کند " دوبیتی زیر را با سرشک گونه ام  به مولا تقدیم میدارم " باشد که دستگیرم شود .

سعادت ما نده در بند  هوایش " حبیبم کن رهایش

                             شکسته از خطا پشت نزارش "  حبیبم کن رهایش

ندارد این دلش جزء تو هوایی" بده دل را صفایی    

                            بده از شهد خود اورا شرابش "  حبیبم کن رهایش

السلام علیک یا مولا یا صاحب الزمان

عزیز دلم " مونس قلبم " حبیب من " اگر به سرایم ایی"  نگه  نکنم "  فقط  سر زیر اندازم  " اخه از رویت خجلم " با چه رویی " رویت نگرم "

علامت میدهی با کنج  چشمت  

                                                چر ا چشمم نمی بیند  علامت

 گل نرگس  نشینی  روبرویم  

                                                  نبیندچشم من آن قد وقامت

 زبس کردم خطا در پیش رویت    

                                               ندارم  روی دیدن  روی  ماهت

اگر روزی نهی  پا در سرایم         

                                               نگاهت    کی کنم  ماه امامت

سرم را زیر  اندازم بگویم           

                                               ندارد روی دیدن این سعادت

السلام علیک یا مولا یا صاحب الزمان

دیروز روز نیکو کاری بود " وکمک به محرومان "  روایتی دیدم که در اخر الزمان  انقدر مردم غنی میشوند که برای کمک به یک مستحق از هم سبقت خواهند گرفت " وفقیری یافت نشود .

سعدی علیه الرحمه می فرماید :

عبادت به جز ء خدمت خلق نیست                      به تسبیح وسجاده و دلق نیست

هر چند که فرموده سعدی برتری دادن کمک به خلق از ذکر وتسبیح الهی نیست " چه انکه این دو فعل در راستای همند" نه مقابل هم " واسا سا انسانهای که روح خالص عبادت را دریافته اند  در کمک به محروم پیش قدمترند "    دیروز وقتی دیدم هنوز والا  انسانهایی هستند که روح جوانمردی وبزرگ منشی در خون ورگ دارند" به انسان بودن خود واین والا گوهران مفتخر شدم "  وتک بیت زیر را به همه شان تقدیم میدارم "

دستی که یا ری می کند   "  محزون را شادی دهد

به باشد از دستی که هی "   تسبیح  را  وردی دهد  

السلام علیک یا مولا یا صاحب الزمان                ۲۰ / ۱۱ / ۱۳۸۶  

ای همه هستی من " هستی ام از برای تو

                                           منشاء مستی من   " مستی ام از برای تو

دل همه جا رفت و دید "  دید ندارد کسی 

                                         ای کس دل خستگان " خسته ام از برای تو   

السلام علیک یا امیر المومنین یا علی ابن ابی طالب

۱۳۸۶/۱۰/۱۸

گاها این حس برایم  پیش می آمد  وامروز صبح نیز هم " وقتی از خانه برون شدم  یاد نجف وغریبی مولا علی  افتادم و....... شروع به یا علی و یا علی  گفتم و وعلی از کلامم قطع نشد " حس و حال ناگفتنی  بوجودم نشست  وروز بعد این دوبیتی را در وصف حال  روز ماضی به مولا تقدیم کردم /

دوشین بوجدی آمدم  " در وصف  ناید حال من

                                    ذکرم علی بود وعلی "چون نور شد احوال من

دل یا علی "لب یا علی "هر دم کلامم شد علی

                                   با هر علی گویان من "خوش می نمود اقبال من

السلام علیک یا مولا یا صاحب الزمان

سپردم دل به ناکس " ای کس من

                                                      هدر شد عمر نارس " ای کس من

ند ید م جز تو کس هرگز  به عالم

                                                        مرا مهر توام  بس " ای کس من

وقتی اسامی رد صلاحییت شده های مجلس را دیدم "  از کج فهمی که بر دوستان انقلاب مستولی شده بدل لرزیدم "وباورم نیست که چسان این عزیزان توسط همسنگران خود به مسلخ  رفته اند " همیشه ادمهای که در متن عملی مبارزه  بودند وقتی به پیروزی رسیدن توسط انانکه حتی دوران مبارزه به حرف هم همراهی نکردند " به گوشه نشینی  مجبور شدند الا  قلیل " پسر بزرگم  مهندسی کشاورزی تحصیل می کند " ومدتی است که در پی ان بودم که برایش بساط دامپر وری بپا کنم " لذا سر و کارم نیز مدتیست با گاوهاست ودریافتم که:

گاوها خیلی مهمند " وخیلی از آدمهای مهم نیز مثل گاوند "